Presentación do libro Poemas desencadenados na Coruña

 

Presentación del libro Poemas desencadenados

 

FUNME

 

Funme de alí

caladamente

coma un paxaro

voando baixo

pouseime cando o perdín de vista

naquel furado me metín

agocheime

escapeime

fuxín daquel lugar incendiado

pasei a noite vixiante

non quería tropezar

escorrentar o medo

bulir para alimentar o xenio

que me saía pola alma

querer e non poder

marchar e non deixar

aquel burato

acubillo de tronada

e tempestade

ninguén me esperaba

ao outro lado

miseria

moral, espiritual e física

pero miseria

coa que tropezas

sen querer

miseria humana

que choca nos

beizos

cando quero falar

pronunciar unha palabra

ofendida

unha miserable palabra

que voaba coma un lóstrego

cheguei e dixeron

aparecida

coma se fora a primeira

vez que me viran

voando entre nubes

brancas

algodóns que me levaban e

me traían

eu era para el a aparecida

vistes cousa igual?

 

 

 

Perdeuse na noite

 Mirarei por ti

detrás das árbores

das que rodean a casa

buscareite onde te agoches

agora e sempre

perdín o rastro

fico pasmada

aloucadamente te procurei

sen saber onde

nesta confusión me tes

ben mirado, ben mirado

non sei para que

estou perdida

sen saber a onde ir

onte por ti mataría

e hoxe non sei

o que faría

ben pensado, ben pensado

sería mellor

non facer nada

deixar que o paxaro

dea sinal de terte avistado

que te traia polos pelos

atado pola cintura

polos pés amarrado

como queira pero que volvas

ao sentidiño

deste lugar illado

de seguro que agradeces

estar localizado

para sempre ao meu lado.

Perdita

 

Suena el viento

contra la ventana aúlla

va diciendo

            perdita

rompe el aire

contra la camelia

de mi ventana

            perdita

dice y vuelve a repetir

como si nada

erre que erre

en esta tarde

de afonía

            perdita

la gente se vuelve

mira y pregunta

qué es eso

eso que escuchamos

sin querer

            perdita

palabras en remolino

aplastadas contra las faces

de los vecinos

y de los de más allá

aquí suena

    perdita

pero no os preocupéis

que solo son palabras

de esas que nacen

en tiempos revueltos

de desaire y agonías

de las que llevamos

con nosotros

sin saberlo.

Navegar

 

Sobre a repisa da xanela

avistando o horizonte

deixarei navegar

esta idea

ardente

este vaivén de pensamento

tenme acoirazada

voume de ti coma do inferno

coma do lume que prende no chan

ardente

piso e non toco as brasas

aínda queda ao lonxe o facho aceso

            ardente

voume de ti

desta idea ardente

que queima o camiño que ando

volverei sobre a repisa

a avistar o horizonte

e deixarei de navegar

 

 

Queres

 

Queres que te bique

ou queres que che rife

vas andar así todo o día

rosmando detrás de min

loándome e queixándote

chorando e palmeando

deixa que chegue o día

sinalado

para que co ceo claro

che invoquen

o que temes e desexas

culpándome

han de vir con esas e

deixaralos correr

como corre o galo tras a galiña

levantados do poleiro

sen picar almorzo

buscarán restos na eira

ó amencer

e nós na cama sen durmir

sen querer levantármonos

sen poder bicármonos