Entrevista na Revista Pincha sobre Poemas desencadenados

 Áurea Sánchez: "O persoal aquí é universal; espero que quen lea estes poemas se recoñeza neles" - Revista Pincha

Adeus, navegante, adeus

 

ADEUS, NAVEGANTE, ADEUS

 

Aris, eu chámote Aris

non Ari, como ti dis

porque a “s” faime prolongar o son

do teu nome

Aris, Aris, Aris

parece que te persigo

e algo de razón hai niso

xa non sei para que

cantos bicos che dei!

cantas apertas!

cantas ilusións quebradas

a miña maternidade frustrada

Non sinto o meu corpo

busqueino e non o atopo

estará contigo

seguro que quedou entre las túas mans quentes

non mo dirás

agora embelesado con

Jackie

pero non sinto o corpo

quedou contigo

atrapado

atrapado no Cristina

sóubeno  moi ben aquela noite

navegante

non me colliches a man

a ela si a guiaches desde o seu

cóbado

galante, si, galante

eramos un trío no teu iate

quen sobraba? eu?

despois de todo?

despois de amarte tanto?

eu, eu estaba, pero nese momento

vibrante

xa no era a amante

ela estaba en corpo e

alma

eu so estaba de alma

o corpo estaba perdido

arrebatado

amolado

ferido de morte

o meu corpo foi teu

sempre foi teu

abandoneime a ti

segura que estaba

de que coidarías del e

de min

toda eu era túa

para ti, Aris

comprendín aquela noite

que non era a única

so unha muller

intercambiable

eu tiña a voz

eu daba a nota

ela tiña un pasado

eu gañaba cando cantaba

ela, cando calaba

o seu silencio foi máis

poderoso

que a miña voz

darei a nota

por derradeira vez

non o saberás, Aris

non saberás que esta será

a miña derradeira actuación

tampouco o saberá

o teatro

quero acabar dando a nota

a máis alta

non me quebrarei

pecharei os ollos

para non verte

no balcón

desde o que tantas veces

me admiraches

pecharei os ollos

e imaxinareite alí pegado

ó asento

mirando entre aparvado e interesado

será a miña derradeira

vez

Aris, Aris, Aris

que tristura tan grande!

que vida tan baleira

a miña!

que parvo es ti!

que astuta a Jackie!

que trío formaches

animaliño

pensas que te quere máis ca min?

que parvadas pensas

animaliño

eu quérote

quero dicir que te quixen

máis alá do material

máis alá do humano

que veña Deus e

me diga

que non é certo

xa que importa

se saín e pechei

a porta

a chave ao mar

alí quedastes os dous

non quero saber

do voso encerro

como se vomitaches

no seu vestido de satén

se casaches sen probar

o seu aceso amor

seguramente

malamente

compostura, compostura

diría Jackie

hermosura, hermosura

dixeches

e leváchela ao altar

o catre pode esperar

se de Jackie se trata

isto é unha loucura

con altura, con altura, con altura.

Poema longo, da Cegueira intrépida.

A proposta era: voces de outra xente...

Novembro, 2025.

Presentación do libro Poemas desencadenados na Coruña

 

Presentación del libro Poemas desencadenados

 

FUNME

 

Funme de alí

caladamente

coma un paxaro

voando baixo

pouseime cando o perdín de vista

naquel furado me metín

agocheime

escapeime

fuxín daquel lugar incendiado

pasei a noite vixiante

non quería tropezar

escorrentar o medo

bulir para alimentar o xenio

que me saía pola alma

querer e non poder

marchar e non deixar

aquel burato

acubillo de tronada

e tempestade

ninguén me esperaba

ao outro lado

miseria

moral, espiritual e física

pero miseria

coa que tropezas

sen querer

miseria humana

que choca nos

beizos

cando quero falar

pronunciar unha palabra

ofendida

unha miserable palabra

que voaba coma un lóstrego

cheguei e dixeron

aparecida

coma se fora a primeira

vez que me viran

voando entre nubes

brancas

algodóns que me levaban e

me traían

eu era para el a aparecida

vistes cousa igual?

 

 

 

Perdeuse na noite

 Mirarei por ti

detrás das árbores

das que rodean a casa

buscareite onde te agoches

agora e sempre

perdín o rastro

fico pasmada

aloucadamente te procurei

sen saber onde

nesta confusión me tes

ben mirado, ben mirado

non sei para que

estou perdida

sen saber a onde ir

onte por ti mataría

e hoxe non sei

o que faría

ben pensado, ben pensado

sería mellor

non facer nada

deixar que o paxaro

dea sinal de terte avistado

que te traia polos pelos

atado pola cintura

polos pés amarrado

como queira pero que volvas

ao sentidiño

deste lugar illado

de seguro que agradeces

estar localizado

para sempre ao meu lado.

Perdita

 

Suena el viento

contra la ventana aúlla

va diciendo

            perdita

rompe el aire

contra la camelia

de mi ventana

            perdita

dice y vuelve a repetir

como si nada

erre que erre

en esta tarde

de afonía

            perdita

la gente se vuelve

mira y pregunta

qué es eso

eso que escuchamos

sin querer

            perdita

palabras en remolino

aplastadas contra las faces

de los vecinos

y de los de más allá

aquí suena

    perdita

pero no os preocupéis

que solo son palabras

de esas que nacen

en tiempos revueltos

de desaire y agonías

de las que llevamos

con nosotros

sin saberlo.